Jedna zasada pożyczona z sudoku, pięć narzędzi i strategia, która nigdy nie wymaga zgadywania.
Znaleziono ciało. W chwili zdarzenia każdy podejrzany stał gdzieś na planie, a poszlaki mówią gdzie. Twoim zadaniem jest ustawić każdego dokładnie na tym polu, które zajmował. Tylko jedno ustawienie pasuje do wszystkich poszlak, a znalezienie go zamyka sprawę.
Dwaj podejrzani nie mogą dzielić wiersza ani kolumny. To zasada, którą sudoku zbrodni pożycza z sudoku, i to ona czyni zagadkę rozwiązywalną. Gdy tylko kogoś ustawisz, jego wiersz i kolumna stają się niemożliwe dla pozostałych — gra sama zaznacza te pola czerwonymi krzyżykami.
Pola z meblami zajmują przedmioty, więc nikt tam nie stoi. Służą też jako punkty orientacyjne: wiele poszlak opisuje pozycję względem stołu albo fontanny.
Każda poszlaka to fakt. Nie ma zdań mylących ani prawdopodobieństw. Poszlaki mówią o sąsiedztwie („Hugo stał obok stołu”), kierunku („Nora była na zachód od Percy'ego” — północ jest u góry, zachód po lewej), liczbie osób w pokoju („W Salonie były dokładnie dwie osoby”), odległości i przeczeniu („Percy nie był w Kuchni”). Przeczenia są tak samo cenne jak twierdzenia: zamykają drzwi.
Dotknij wykorzystanej poszlaki, by ją skreślić.
Na tym polu nikogo nie postawisz; niektóre wskazówki się do niego odnoszą.
Wybierz podejrzanego z paska, potem dotknij pola. Dotknij tego samego pola ponownie, by go zabrać.
Zaznacza pole, którego wybrany podejrzany nie może zajmować. To narzędzie wygrywa zagadki.
Wpisuje inicjał w rogu pola jako „może”. Przydatne, gdy możliwe są dwa pola.
Czyści z pola wszystko, co na nim położyłeś.
Stawia wybranego podejrzanego na właściwym polu. Na stronie za darmo i bez limitu.
Początkujący szukają pola, na którym ktoś musi stać. Dobrzy gracze robią odwrotnie: zaznaczają, gdzie ktoś stać nie może, i pozwalają ostatniemu ocalałemu ujawnić się samemu.
